donderdag 10 mei 2018

Perfect imperfect

Terwijl de wereld draait en de seizoenen in elkaar overgaan ben ik verder met mijn ontdekkingsreis gegaan. Een reis binnenin mijn ziel, een zoektocht naar mijn ik. Naar dat meisje binnenin, naar mezelf het onverwoestbare kind.
Stil staan bij wat er diep in mij leeft. Loskomen van alle invloeden die mijn ik hebben misvormt. Op avontuur naar de authentiekheid van mijn wezen. Naar mijn blauwdruk beschreven voordat deze wereld bestond.

In de ogen van deze wereld is die authentieke ik verreweg van perfect. Onbevangen en vrij los van verwachtingen van mensen. En daar maakt mijn authentieke ik op de eerste plaats geen vrienden mee. Die ik, die opstaat voor dat wat onrechtvaardig is, die roept en schreeuwt daar waar dat ongepast zou zijn. Geleerd heb ik dat ik soms te hard schreeuw, geleerd heb ik dat ik soms te fel roep. In het verleden overspoelde me dat met schaamte, want dat zou niet mogen. Nu echter zie ik het als een perfecte imperfectie. Want in een wereld vol onrecht, in een werkveld waar weinig mensen echt tegen de stroom in durven te gaan, ben ik trots op dat onverwoestbare meisje met een groot gevoel voor rechtvaardigheid.

Dat meisje ging de laatste jaren gebukt onder religieuze overtuigingen. Die haar vertelde dat je niet mag oordelen. Dat je altijd onpartijdig moet zijn, want er bestaan twee waarheden. Dat meisje  had het niet gemakkelijk. Staan blijven in een wereld waar alles onder de mantel der liefde bedekt dient te worden, was een uitdaging. Ze ging dan ook kopje onder. Joeg mensen tegen zich in het harnas, des ondanks ben ik trots op haar.
Nog steeds lees ik regelmatig de ergste hersenspinsels op internet, religieuze uitspraken die mensen in verwarring brengen. Die oprechte mensen doen twijfelen aan zichzelf en waardoor onrecht hoogtijdagen kan vieren binnen de muren van de kerk. Dan wil ik mensen bellen met de vraag of ze wel snappen wat ze net geliked hebben. Posts vol verdraaiingen die aanroepen waarheden te verwerpen, die mensen manipuleren geld te doneren en die bijbelteksten uit hun context trekken. En alle duimpjes gaan omhoog. Ik ben zo dankbaar dat de wind mij een andere kant op heeft geduwd.

Het meisje binnenin mij krijgt steeds meer een podium, ze is daar en gaat hand in hand met mijn volwassen ik. Die door het onverwoestbare kind te erkennen steeds meer in verbinding staat met haarzelf. Mijn reis is nog niet voorbij, maar vele hoofdstukken zijn doorgenomen en ik zie uit naar de bladzijdes die nog beschreven gaan worden. Steeds meer ontdek ik dat mijn 'journey of freedom', het beste is wat ik mezelf kon gunnen. Ik mag perfect imperfect zijn.

There are a thousand ways to kneel and kiss the ground; there are a thousand ways to go home again. -Rumi 


Liefs Pris

1 opmerking:

  1. Wow wat herkenbaar en wat mooi lieve priscilla, mooi mens ben je

    BeantwoordenVerwijderen